(Erich Fromm veya varoluşçu bir sevgi tanımı). Aşkın bencilce bir sahip olma arzusu değil, insanın kendi içindeki potansiyeli bir başka insanda görmesi ve onunla bütünleşerek kendini tamamlaması (fark etmesi) olduğunu anlatır. Sevgili, insanın kendi ruhunu seyrettiği bir aynadır.