İnsanın içindeki o durdurulamaz paylaşma dürtüsünü, sır saklamanın yarattığı o ağır zihinsel yükü ve konuşmanın getirdiği o hafifletici hazzı itiraf eden samimi ve edebi bir tespittir. Sır saklamak, sadakat ve güven gerektiren zorlu bir ahlaki görevken; onu paylaşmak dedikodunun ve merakın sunduğu geçici bir popülerlik yaratır. Bu söz, insan doğasının kusurlarını, güven ilişkilerinin ne denli kırılgan olabileceğini ve kelimelerin cazibesine kapılarak başkalarının emanetlerini nasıl hoyratça harcayabileceğimizi gözler önüne serer; bizi dilimize hakim olmaya ve güvenin kutsallığına saygı duymaya davet eder.