(Türk sinemasından, Eşkıya filmindeki unutulmaz bir replik). Sefaletin ve yalnızlığın fiziksel değil, tamamen ruhsal bir iklim olduğunu anlatır. İnsanı asıl donduran ve üşüten şey kış (hava) değildir. Asıl soğukluk; koca bir şehirde çaresiz kaldığında yüzüne kapanan kapılar, insanların birbirine olan merhametsizliği ve (insanlar soğuk) çıkar ilişkileridir. Şefkatin olmadığı bir dünyada, yaz mevsiminde bile (hayat çok soğuk) üşürsünüz.