Bu şiirsel, sürreal ve ağır bir vicdan azabını (veya travmayı) simgeleyen edebi replik, insanın zihnine kazınan günahların bedene nasıl sirayet ettiğini anlatır (Shakespeare'in Macbeth'indeki "Kan kokusu ellerimden çıkmıyor" sahnesine benzer bir psikolojik durum). Kişi muhtemelen o nehir kenarında büyük bir suç işlemiş, birini kaybetmiş veya korkunç bir acı yaşamıştır. Artık o olayın ağırlığı öyle bir noktaya gelmiştir ki; sadece zihninde değil, rüyalarından uyandığında ellerinde o nehrin kokusunu (hayaletini) duyacak kadar derin bir halüsinasyon ve suçluluk hezeyanı içindedir.