İnsan psikolojisinin uyum sağlama (veya vazgeçme) kapasitesini anlatan bu sitemkâr ve hüzünlü aforizma, yokluğa alışma evresini anlatır. Bir insan hayatınızda (ilgi, sevgi veya fiziksel varlık olarak) sürekli eksikse, o boşluk ilk başlarda büyük bir acı ve ihtiyaç yaratır. Ancak insan ruhu, o acıyla başa çıkmak için o boşluğu kendi kendine doldurmayı, yalnız yürümeyi ve onsuz yaşamayı öğrenir. O kişi veya nesne sonunda gelmek istese bile, artık "gerekli" değildir; çünkü kişi onsuz bir düzen kurmuştur. Alıntı, gecikmiş sevginin veya varlığın hiçbir anlamı kalmadığını çok net bir dille ifade eder.