Toplumsal kabul görmek adına takılan maskelerin, riyakarlıkların ve yapay ilişkilerin insan ruhunda yarattığı o ağır vicdani azabı eleştiren ahlaki bir tespittir. Başkalarını memnun etmek için kendi benliğinden vazgeçmek, içsel bir intihardır. Hor görülmek pahasına kendi gerçeğini, fikrini ve samimiyetini savunmak, karakterin en asil duruşudur. Bu söz, sahte alkışların büyüsünden sıyrılmaya, yalnız kalma riskini göze alarak dürüstlüğü ve içtenliği seçmeye davet eder; çünkü insanın kendine duyduğu saygı ve iç huzuru, dış dünyadaki tüm yapay kabullerden çok daha kıymetlidir.