İnsanın kendi günahlarını ve hatalarını dürüstçe kabullenirken (ak kaşık olmadığını itiraf ederken), yine de belli bir ahlaki sınırı koruduğunu anlatır. Kendi çıkarları için hata yapmış olabilir ama başkasının hayatını bilerek karartacak, ona ihanet edecek veya yok edecek (uçuruma yuvarlayacak) kadar acımasız ve kötü bir karaktere sahip olmadığını savunan bir vicdan savunmasıdır.