İnsanın en büyük ve yenilmez düşmanının (zamanın) korkunç, sessiz ve öğütücü gücünü anlatan varoluşsal bir tespittir. İnsanlar Tanrı'yı bir figür veya yaratıcı olarak algılarlar. Ancak konuşan kişi, kâinatın en mutlak, en durdurulamaz ve her şeyi şekillendiren gücünün "zaman" olduğunu fark etmiştir. Zaman kimseye torpil geçmez; en güzel yüzleri buruşturur, en büyük krallıkları yıkar, sevdiklerinizi elinizden alır ve asla geriye dönmez ("acıması yoktur"). Alıntı, evrendeki o soğuk, hissiz ve mutlak yok edici iradenin ("Tanrı'nın") aslında zamanın bizzat kendisi olduğunu sarsıcı bir çaresizlikle ifade eder.