Bu söz, hayatta sahip olunan azıcık imkanın, bilginin veya yeteneğin bile tamamen yoksun kalmaktan (hiçlikten) çok daha değerli olduğunu anlatan pragmatik bir şükür ve gerçekçilik ifadesidir. Büyük kayıplardan sonra elde kalan kısıtlı değerlerin kıymetini bilmeyi öğütler.