Bu farklı bakış açısı, evrim ve toplumsal dinamikler üzerine kışkırtıcı bir eleştiridir. Her zaman en mükemmel veya en güçlü olanın hayatta kalmadığını, bazen niceliksel çoğunluğun veya zekasını hayatta kalmak için kullanan "kurnaz" azınlıkların gerçek güce hükmettiğini öne sürer. İdeal yetkinliğin değil, kitle psikolojisinin ve sayısal üstünlüğün yönetimleri ve doğayı nasıl şekillendirdiğine dair ironik bir felsefi yaklaşımdır.