(Emil Cioran gibi nihilist düşünürlerin fikri). İnsanın belirsizlik ve sürekli bir kurtuluş umudu içinde çırpınmasının verdiği acı; artık o durumdan hiçbir kurtuluş kalmadığını (çaresizliği) kesin olarak kabullendiği an yerini garip, acı ama özgürleştirici bir rahatlamaya (yakıcı zevk) bırakır.