Bu söz, ahlaki bir pusula olan "utanma" veya diğer adıyla "haya" duygusunun insanın ruhsal canlılığıyla doğrudan bağlantılı olduğunu vurgular. Yaptığı hatalardan yüzü kızarmayan, başkalarının hakkını gasp etmekten veya kötülük yapmaktan çekinmeyen bir insanın içindeki insanlık cevheri kurumuş demektir. Utanma, vicdanın en görünür belirtisidir; bu duygu yok olduğunda vicdan da ölmüş, kişi ruhsal olarak çürümüştür.