"Acıdan geçmenin tek yolu onun içinden geçmektir" felsefesini andıran bu esprili ama derin psikolojik kural, yası veya kederi atlatmanın formülünü verir. Bir acıyla veya ayrılıkla karşılaşıldığında, ondan kaçmak veya güçlü görünmeye çalışmak o acıyı uzatır. Gerçek iyileşme; o kederi (üzüntüyü) sonuna kadar, en dibine kadar, ağlaya ağlaya ve tükenene kadar yaşamaktır. Kişi kendini o kadar çok yasa teslim eder ki, bir süre sonra acının kendisi bile o bedende barınmaktan yorulur ("pişman olur") ve çekip gider. Acıyı reddetmek yerine onu tüketerek ("dibini sıyırarak") bitirmeyi anlatan harika bir paradokstur.