(Marcus Aurelius veya Stoacı bilgeliğine yakın) başkalarının onayına (elalem ne der hastalığına) bağımlı yaşayan insanları sarsıp uyandıran bir varoluşsal tokat/terapidir. İnsanlar kıyafetlerini, mesleklerini ve hatta eşlerini bile "başkaları beni beğensin/onaylasın" diye seçerek kendi hayatlarını feda ederler. Oysa yazar; cenazenin kalktığı gün o "başkalarının" sadece birkaç saat üzülüp akşamına yemek yediğini, kahkaha attığını ve seni tamamen unuttuğunu hatırlatır. Kendi ömrünü, seni zaten üç günde unutacak o sahte kalabalıkları "memnun etmek için" harcamanın ne büyük bir ahmaklık (ve israf) olduğunu acı bir şekilde gösterir.