Bu söz, hayatın ve canın geçici mülkiyetini tasavvufi bir dille (Necip Fazıl tarzıyla) hatırlatır; her şeyin gerçek sahibinin yaratıcı olduğunu, sahip olduğumuz beden ve can dahil hiçbir şeyin bize ait olmadığını, bu yüzden aşırı hırs ve telaş yapmanın anlamsız olduğunu belirtir.