Bu söz, doğanın kendi içsel döngüsü ve yenilenme sürecini yağmur üzerinden çok şiirsel bir biçimde ifade eder. Çoğu zaman hüzün ya da kasvetle ilişkilendirilen yağmur, burada bir coşkunun ve yeniden doğuşun simgesi olarak karşımıza çıkar. Tıpkı sevinç gözyaşlarının kalpteki yoğun mutluluğun dışa vurumu olması gibi, yağmur da kurak topraklara can veren, tabiatı yeşerten ve ona taze bir nefes aldıran bereketin müjdecisidir. İnsanın doğayla kurduğu duygusal bağın zarif bir yansımasıdır.