Bu söz, doğadaki canlılık ile toplumsal kalkınma arasındaki paralelliği kuran edebi ve sosyolojik bir ilkedir. Toprağın hayat bulması ve yeşermesi için gökten düşen yağmura ihtiyacı olması gibi, bir milletin de refaha ulaşması, güçlenmesi ve medeniyet kurması için üyelerinin göstereceği kolektif emeğe ve çalışmaya muhtaç olduğunu vurgular.