Bu söz, modern insanın en büyük varoluşsal trajedisini, yani güvenlik uğruna özgürlüğünü ve içsel coşkusunu feda etmesini sarsıcı bir dille özetler. Kapitalist sistemin bireye dayattığı güvenceli yaşam illüzyonu, insanı kendi doğasına ve yaratıcılığına yabancılaştırır. Psikolojik açıdan, gelecek kaygısını dindirmek amacıyla şimdiki anın neşesinin feda edilmesi söz konusudur. Varoluşçu felsefe penceresinden bakıldığında ise bu durum, insanın kendi otantikliğini düzenli bir maaş ve sosyal güvence gibi konfor alanları için satmasıdır. Birey, hayatta kalma güdüsüyle yaşama nedenini takas etmiş, güvende hissetmek uğruna ruhunun canlılığını yitirmiştir. Bu alıntı, modern köleliğin ve insanın kendi elleriyle kurduğu altın kafesin hüzünlü bir itirafıdır.