(Melankolik, depresif ve zamanın acımasızlığını hücrelerine kadar hisseden bir edebi tükeniş dizesidir). İnsanın yaşlanmayı ve ölüme yaklaşmayı dışarıdan (aynadaki kırışıklıklardan) değil, tamamen içeriden duymasını anlatır. Yazar, sadece geçen saatleri değil; kanının yavaşlamasını, heveslerinin bitmesini, hayallerinin sönmesini ve ruhunun yavaş yavaş, sessizce ama geri döndürülemez (damla damla) bir şekilde ölümün o soğuk karanlığına doğru (tükenişini dinliyorum) süzülüşünü kendi içinde hissetmektedir. Ölüme doğru canlı bir tanıklıktır.