Varoluşsal çöküşün, tükenmişlik sendromunun ve direnmeyi bırakmanın (pes etmenin) getirdiği o karanlık "huzuru" anlatan çok acı bir edebi tespittir. İnsan savaşırken (hastalıkla, sistemle veya bir aşk acısıyla) sürekli bir gerilim, korku ve umut ("acaba başaracak mıyım?") döngüsü içindedir. Bu savaşın kendisi bazen yenilgiden bile daha yıpratıcıdır. Yazar; sonunda gelen o mutlak mağlubiyeti (iflası/terk edilişi) bir rahatlama olarak karşılar. Çünkü en azından o işkence (bekleyiş) bitmiştir; yenilgi, o yorgun ruha "artık savaşmana gerek yok" iznini veren karanlık bir tesellidir.