Gustave Le Bon'un "Kitleler Psikolojisi" teorisini, bireysel gelişimin anayasasına dönüştüren çok sağlam bir uyarıdır. İnsanlar, kalabalıkların (yığınların) her zaman en doğruyu, en mantıklıyı veya en popüleri bildiğini sanıp o "sürüye" uyma hatasına düşerler. Oysa yazar; o kalabalığın (çoğunluğun) genellikle cahil, dedikoducu ("geveze") ve yönlendirilmeye açık bir illüzyon ("aldatıcı") olduğunu söyler. Gerçek başarının (ve özgürlüğün), o gürültülü kalabalıktan (sürüden) tamamen kopup, bir köşeye çekilerek sadece kendi zihnini, eğitimini ve aklını ("kendini yetiştirmeyi") seçmekte yattığını öğütler.