(Hem fiziksel hem de metaforik bir iyileşme önerisi sunan) romantik, gökbilimsel ve aynı zamanda umut aşılayan çok naif bir inanıştır (veya tespittir). Fiziksel olarak karanlıkta sonsuz bir uzağa (yıldızlara) bakmak, ekranlardan yorulan göz kaslarını (miyobu) rahatlatır. Ancak yazarın asıl metaforu ruhsaldır; sürekli dünyadaki çirkinliklere, dertlere, siyasete veya dedikoduya (yakına) odaklanmak insanın "ruhumu/gözünü" kör eder (hastalandırır). İyileşmenin sırrının; o sığ dünyadan kafayı kaldırıp evrenin o sonsuz, yüce ve ulaşılamaz güzelliğine ("yıldızlara/ideallere") bakmakta yattığını fısıldayan şifalı bir cümledir.