Bu trajikomik ve ironik eleştiri, muhtemelen İstanbul gibi doğal ve tarihi güzelliği olağanüstü olan bir şehrin maruz kaldığı çarpık kentleşmeyi hedef alıyor. Yazar, şehrin silüetini bozan, doğasını katleden ve betona boğan yöneticilerin tüm yıkıcı çabalarına rağmen, o kadim şehrin (boğazın, tepelerin, denizin) kendi öz güzelliğini hala korumayı başardığını anlatıyor. Ancak bu bir övgü değil, tam aksine derin bir sitemdir. Yıllarca süren rant hırsına ve kötü yönetime rağmen şehrin hala güzel kalması, aslında ona ne kadar büyük bir haksızlık yapıldığını hafifletmez. Söz, şehrin dokusuna ihanet edenlere yönelik affedilmez bir öfkenin dışavurumudur.