Acının ve yas sürecinin zamanla uzamasının yarattığı ruhsal çöküntüyü anlatan edebi bir paradokstur. "Zaman her şeyin ilacıdır" sözü bir tesellidir ama o acı veren sürecin veya bekleyişin dozu çok uzadığında, zaman artık iyileştiren bir ilaç olmaktan çıkar ve insanı yavaş yavaş, sessizce öldüren zehirli bir uyuşturucuya (intihara) dönüşür. Beklemek de yavaş bir intihardır.