Bu söz, paylaşmanın ve cömertliğin insana kazandırdığı içsel huzuru vurgular. Maddi varlıklara sahip olmak tek başına insanı mutlu etmeye yetmez. Eğer çevremizde paylaşacak kimse yoksa, sahip olduğumuz zenginlikler büyük bir yalnızlık çölüne dönüşür. İyilik yapmak ve başkalarının hayatına dokunmak, ruhu zenginleştiren en yüce eylemdir.