Bu söz, insan zihninin karmaşıklığı ile dilin sınırlılığı arasındaki o kaçınılmaz gerilimi gözler önüne serer. Düşüncelerimiz, duygularımız ve yaşanmışlıklarımız anlıktır; oysa konuşma eylemi zamana yayılır ve kelimeleri sıraya koymayı gerektirir. Psikolojik açıdan bakıldığında, insanın iç dünyasındaki zenginliği veya birikmişliği tek bir anda, eksiksiz bir biçimde dışa aktarması imkânsızdır. İletişim, sabır gerektiren aşamalı bir süreçtir; çünkü bir çırpıda aktarılmaya çalışılan hakikat, dilin dar kalıpları arasında sıkışıp eksilme riski taşır.

Edebi açıdan ise bu ifade, anlatının ve diyaloğun sürekliliğine işaret eder. Hayat tek bir cümleye sığmayacak kadar katmanlı, insan ise sürekli dönüşen bir anlatıcıdır. Söylenen her söz, aslında eksik kalmış bir sonraki cümlenin davetçisidir. Bu nedenle susuşlarımız, eslerimiz ve ancak zamanla söyleyebildiklerimiz de en az konuştuklarımız kadar derin anlamlar taşır. İnsan, kendini ve dünyayı ancak parçalar halinde, zamanın akışı içinde ifade edebilir.