Geleneksel Anadolu irfanını ve "aile terbiyesinin (görgünün)" insan karakterindeki o bozulmaz (kalite) kodlarını yansıtan sosyal bir tespittir. Sonradan görme (görgüsüz) insanlar, biraz para veya makam bulduklarında aniden şımarır ve insanları ezmeye başlarlar. Oysa yazar; köklü bir aileden, edeple ve sevgiyle ("görgüyle") doymuş olarak büyüyen bir insanın, dünyanın en büyük servetine de sahip olsa asla o kibirli ve saygısız canavara ("azmışa") dönüşmeyeceğini söyler. Gerçek asaletin tıpkı "bal" gibi, üzerinden yüzyıl geçse bile bozulmayacağını ve kokuşmayacağını anlatan zarif bir atasözü uyarlamasıdır.