Ümit Yaşar Oğuzcan'a ait olan (ve şarkılara da konu olmuş) bu efsanevi şiir dizeleri, ihanetin ve terk edilişin insan ruhunda yarattığı o mutlak çaresizliği tasvir eder. Yazar; terk edilmeyi sadece fiziksel bir "ayrılık" olarak değil; bir insanın çıkış yolunu (merdiveni), yaşama gücünü (yelkeni) ve her şeyden önemlisi kendi kimliğini (inançlarını) kaybetmesi olarak görür. Karşı taraf öyle zalimce gitmiştir ki, kalan kişiyi sadece "sensiz" (sevgilisiz) bırakmamış; o büyük yıkımla birlikte kişinin kendisine olan saygısını ve benliğini de yok ederek onu "bensiz" (bir hiç) bırakmıştır. Kusursuz bir aşk enkaza dökümüdür.