Bu söz, insan psikolojisinin ve varoluşunun en temel paradokslarından birini felsefi bir derinlikle gözler önüne serer. Arzu, doğası gereği bir eksiklikten beslenir; insan, henüz ulaşamadığı hedeflerin ve hayallerin peşinden koşarken kendini aşar, üretir ve zihnen gelişir. İstek, bizi harekete geçiren, potansiyelimizi ortaya çıkaran dinamik bir motor güçtür. Ancak arzulanan nesneye veya amaca sahip olunduğu an, ona yüklenen gizemli anlam ve büyü hızla kaybolur. Schopenhauer’ın felsefesinde de vurgulandığı gibi, doyum noktası genellikle can sıkıntısını ve büyünün bozulmasını beraberinde getirir. Sahip olmak, arayışın getirdiği o yaratıcı gerilimi sonlandırarak durağanlığa yol açar ve arzuyu öldürür. Kısacası insanı diri tutan ve geliştiren şey hedefin kendisi değil, o hedefe giden yoldaki tutkulu yolculuktur.