Bu söz, insan zihninin en kırılgan zaaflarından birini, yani aşinalık ile hakikat arasındaki o ince ve tehlikeli çizgiyi gözler önüne seriyor. Psikolojide illüzyonel gerçeklik etkisi olarak bilinen bu durum, zihnimizin kolayca erişebildiği ve aşina olduğu bilgiyi doğru kabul etme eğiliminden kaynaklanır. İlkel beynimiz, hayatta kalma güdüsüyle derinlemesine analizler yapmak yerine, daha önce işittiği ve tanıdık bulduğu şablonlara sığınmayı tercih eder. Sık tekrarlanan bir yalan, zamanla zihinsel bir patika oluşturarak bilincimizde sahte bir meşruiyet kazanır.

Otoriter yapılar ve modern pazarlama dünyası da bu bilişsel açığı rızanın imalatı için sistematik bir silaha dönüştürür. Kelimelerin amansız tekrarı, bireyin sorgulama yetisini uyuşturarak onu manipülasyona açık hale getirir. Sonuçta, gerçeğin sesi kısıldığında, en sık duyulan yalanlar kitlelerin yeni doğrusu haline gelmektedir.