Bu söz, insanın potansiyeli ile eylemi arasındaki o ince ama derin sınırı açıklar. Denemek, içinde her zaman bir başarısızlık ihtimali ve şüphe barındırır; zira kişi henüz tam anlamıyla adanmış değildir. Eyleme geçme arzusunu sadece bir niyet olarak tutmak, insanı zihinsel bir hazırlık evresine hapseder. Oysa doğrudan eyleme geçmek, şüpheyi geride bırakıp şimdiki ana bütünüyle teslim olmayı gerektirir. Psikolojik açıdan bu durum, başarısızlık korkusunun yarattığı felç edici kararsızlığı aşmakla ilgilidir. Felsefi düzeyde ise Zen öğretilerindeki zihinsiz eylem kavramıyla örtüşür; zihin devreden çıktığında beden ve ruh tek bir amaca kilitlenir. İnsan, deneme yanılgısını ve tereddütü bıraktığında, kendi sınırlarını aşarak potansiyelini gerçeğe dönüştürür. Söz, bize hayatın sadece niyetlerle değil, şüphe duyulmadan atılan cesur adımlarla şekillendiğini hatırlatır.