Bu söz, insanın hayatta karşılaşabileceği en zorlu eşikleri aştıktan sonra kazandığı o sarsılmaz metaneti ve felsefi kabullenişi simgeler. Psikolojik açıdan bakıldığında, korkunun kaynağı genellikle bilinmezlik ve kaybetme endişesidir. Ancak kişi zaten en çok korktuğu şeyle yüzleşip onun getirdiği zorlukları bizzat tecrübe ettiğinde, zihnindeki o koruyucu ama kısıtlayıcı bariyerler yıkılır. Yağmurda sırılsıklam ıslanmış birinin artık ıslanmaktan korkmaması gibi, hayatın fırtınalarında en ağır darbeleri almış bir insan da gelecekteki olası tehditlere karşı bir tür bağışıklık kazanır. Bu durum, çaresizlikten ziyade, acıyla olgunlaşmış ve sınırlarını keşfetmiş bir ruhun özgürleşme anıdır. Artık kaybedecek bir şeyi kalmamanın verdiği o sıra dışı cesaret, bireyi kaderin cilveleri karşısında çok daha dirençli ve korkusuz bir bilgeye dönüştürür.