İnsanın ruhsal gelişiminde travmanın (veya acının) o sert ama dönüştürücü gücünü anlatan psikolojik bir tespittir. Konfor alanı (mutluluk ve rahatlık) insanı uyuşturur ve mevcut kimliğine hapseder. Ancak büyük bir kayıp, bir iflas veya derin bir ayrılık ("acı") yaşandığında, o eski zayıf ve naif kimlik tamamen yıkılır. Bu yıkıntıların arasından, çok daha dirençli, tecrübeli, sınırlarını çizebilen ve dünyaya daha rasyonel bakan yepyeni (ve genellikle daha güçlü) bir "karakter" doğar. Yazar, acının sadece bir yok oluş değil, aynı zamanda zorunlu bir ruhsal mimari (inşa süreci) olduğunu vurgular.