Bu edebi alıntı, insanın derin acılar karşısında hissettiği çaresizliği ve zamanın iyileştirici olmaktan çok alışkanlık yapıcı etkisini gözler önüne serer. İnsanlar büyük bir kayıp veya yara aldıklarında bu acının sonsuza dek süreceğini sanırlar. Ancak zaman, acıyı yok etmez, sadece ruhu o acıyla birlikte yaşamaya alıştırır. Yara kapanmaz, fakat insan o yarayı taşıyacak gücü veya hissizliği zamanla kazanır. Acının kalıcılığına ve insanın uyum sağlama kabiliyetine dair hüzünlü bir tespittir.