Elie Wiesel'e (Holokost kurtulanı ve yazar) ait olan bu ahlaki manifesto, insanın "sessizlik" suçuyla yüzleşmesidir. Tarihte bazen faşizm, patronun zorbalığı veya devlet terörü o kadar güçlüdür ki, bireyin fiziksel olarak o adaletsizliği durdurmaya ("engellemeye") gücü yetmeyebilir. Ancak bu çaresizlik, kötülüğe boyun eğmenin veya sessiz kalmanın bir bahanesi olamaz. Gücün yetmese bile "Bu yanlıştır, bu adaletsizliktir!" diyerek ses çıkarmak, yazmak veya kayda geçirmek ("itiraz etmek"), insan kalabilmenin asgari şartıdır. Yazar, sessiz kalanların zulme ortak olduğunu sarsıcı bir dille hatırlatır.