Bu söz, anne şefkatinden mahrum kalmanın bir çocuğun ruhsal ve sosyal gelişimi üzerindeki derin ve sarsıcı etkisini psikolojik bir gerçeklikle gözler önüne serer. Annesi olan bir kız çocuğu, korunaklı bir sevgi çemberi içinde sadece fiziksel olarak büyüyüp çocukluğunu yaşayabilirken; annesiz büyüyen çocuk hayata karşı savunmasız kalır.

Buradaki dilin büyümesi ifadesi, erken yaşta olgunlaşmak ve kendini korumak zorunda kalmanın hırçın bir tezahürüdür. Anne korumasından yoksun kalan kız çocuğu, dış dünyanın acımasızlığına karşı kendi sesini bir kalkan olarak kullanmayı öğrenir. Edebi açıdan bu aforizma, büyüme sancısını ve şefkat eksikliğinin insan ruhunda açtığı savunma mekanizmalarını sembolik bir dille anlatır. Fiziksel büyüme doğalken, dilin büyümesi hayatta kalma mücadelesinin acı bir sonucudur.