İnsan aklının körlüğünü (veya algısal illüzyonu) anlatan felsefi bir paradokstur. İnsanoğlu uzaydaki kara delikleri hesaplayabilir, karmaşık felsefi teoriler üretebilir veya çok gizli komploları çözebilir. Ancak kendi gözünün önünde duran, herkesin bildiği, en sıradan ve en çıplak gerçeği (örneğin sevmediği bir işte çalıştığını, partnerinin onu aldattığını veya yaşlandığını) kabul etmek, onunla yüzleşmek (yakalaması zor) o kadar korkutucudur ki; beyin o apaçık gerçeği görmemek için sürekli kendini kandırır. En görünmez şeyler, tam gözümüzün önünde olanlardır.