Akıllı ve farkındalığı yüksek insanların toplum içinde çektiği o varoluşsal acıyı (ve yalnızlığı) anlatır. Etrafındaki insanların cehaletini, sığlıklarını ve aynı hataları bile isteye tekrarlamalarını (aptallığı) gören bilinçli bir insanın, bu manzaraya karşı sakin veya mutlu kalması imkansızdır; öfkesi aslında çaresizliğindendir.