Acının (ve ortak travmaların) insanları nasıl görünmez bir bağla birleştirdiğini anlatan çok duygusal bir şifa tespitidir. İnsan, kendi acısının dünyada tek ve anlaşılmaz olduğunu sanarak yalnızlaşır. Ancak aynı iflası yaşamış, aynı hastalığı çekmiş veya aynı aşk acısında yanmış iki insan ("kederli ruhlar") yan yana geldiğinde; konuşmalarına bile gerek kalmadan o derin anlaşılmışlık hissini ("Ben de yaşadım") yaşarlar. Yazar; en büyük huzurun, acının bitmesinde değil; o acıyı gerçekten anlayan başka bir yaralı ruha yaslanmakta ("karşılaşmakta") olduğunu fısıldar.