Doğu bilgeliğinin (ve tasavvufun) en temel bedensel ve ruhsal ölçüsüdür. Çok konuşmak insanın hata yapmasına, gıybet etmesine ve boş laf üretmesine yol açar; az konuşmak ise dinlemeyi ve bilgeliği (hikmeti) artırır. Çok yemek bedeni ağırlaştırır ve hastalıklara kapı açar; az yemek ise zinde kalmayı sağlar. Sürekli konuşan cahil, sürekli yiyen ise iradesiz bir hayvandan farksızdır.