Ölümün kaçınılmazlığı karşısında hissedilen o devasa depresyonu (varoluşsal yorgunluğu) hafifletmek için edilen edebi ve hüzünlü bir duadır. İnsan (yazar), öleceğini bildiği için, hastalıklar ve dertler yüzünden hayatın ("gecenin") o karanlık ağırlığı altında ezilmiş ve neşesini tamamen kaybetmiştir. Oysa bir kelebek, sadece 1 günlük (çok kısa) bir ömrü olmasına ve o günün sonunda öleceğini bilmesine rağmen, o kısacık zamanı çiçekten çiçeğe uçarak, dans ederek ("neşeyle") yaşar. Yazar, ölüm gerçeğine rağmen o kısa anı coşkuyla yaşayabilme bilgeliğine ("kelebeğin neşesine") ne kadar muhtaç olduğunu fısıldar.