Bu söz, yalnızlığın iki taban tabana zıt doğasını felsefi ve psikolojik bir derinlikle gözler önüne serer. İlk gruptakiler için yalnızlık, içsel çatışmalarla yüzleşemeyen, gerçeklikten ve yaşamın sorumluluklarından kaçan hasta bir zihnin pasif sığınağıdır. Buradaki yalnızlık bir nevi yenilgi ve içe kapanmadır.

İkinci gruptakiler için ise yalnızlık, bilinçli ve asil bir tercihtir. Bu güçlü karakterler, toplumsal yozlaşmadan, toksik ilişkilerden ve kendi özgünlüklerini zehirleyen hasta insanlardan korunmak amacıyla kendi kozalarına çekilirler. Dolayısıyla yalnızlık, zayıflar için bir kaçış ve hastalık belirtisiyken, güçlü ve entelektüel bireyler için zihinsel hijyeni ve ruhsal bütünlüğü koruma kalkanıdır. İnsanın yalnızlığa yüklediği anlam, onun hayata karşı duruşunun ve olgunluğunun en net göstergesidir.