Bu alıntı, insan ilişkilerindeki tutarsızlığı ve toplumun doyumsuz beklentilerini eleştiren sert bir gözlemdir. Başlangıçta bir ilişkide veya toplumsal bağda cazip gelen bir özellik, zamanla tahammül edilemez bir kusura dönüşebilir. İnsanlar genellikle kendi içlerindeki boşluğu veya tatminsizliği karşı tarafa yansıtırlar; bu yüzden ne gücü ne zayıflığı, ne zekayı ne de sıradanlığı kabullenemezler. Asıl sorun, karşılarındaki kişinin niteliklerinden ziyade, kendilerinin ne istediklerini bilmemeleri ve sürekli bir memnuniyetsizlik hali içinde olmalarıdır. Bu söz, başkalarına yaranmaya çalışmanın beyhude bir çaba olduğunu ve asıl huzurun insanın kendisi olmasında yattığını gösteriyor.