Kelimelerin kifayetsiz kaldığı, anlaşılma ümidinin yitirildiği veya ruhun sadece sessizliğe ihtiyaç duyduğu o derin yalnızlık ve içe çekilme anlarını tasvir eden melankolik bir tespittir. Gürültülü ve yapay iletişim çağında, insanın kendi sessizliğine sığınarak ruhunu dinlendirme arzusunu ifade eder. Başkalarıyla kurulan bağların yorucu hale geldiği durumlarda, sessizlik en güçlü ve asil protestodur. Bu söz, iç dünyamızdaki fırtınaları kelimelerle harcamak yerine sessizliğin koruyucu kucağında demlendirmeyi, kendi kendimizle baş başa kalarak içsel bir arınma yaşamayı öğütleyen psikolojik bir sığınaktır.