Bu ironik ve kara mizah barındıran replik, hayattayken değeri bilinmeyen ama öldükten sonra efsaneleştirilen insanların trajedisini anlatır. Toplumun, yaşayan değerleri yıpratıp yok ettikten sonra onları ölümlerinin ardından kutsallaştırmasını ve bu sahte saygının anlamsızlığını alaycı bir dille eleştirmektedir.