Toplumdan, kalabalıktan ve dünyanın sahte gürültüsünden tamamen kopuşu anlatan çok derin, melankolik ve varoluşsal bir veda repliğidir. Konuşan kişi (belki bir bilge, bir inziva arayışçısı veya kalbi kırık bir ruh), insanların bitmeyen hırslarından, yalanlarından ve anlamsız yarışlarından o kadar yorulmuştur ki; kendi ruhsal sınırlarını çizip "sizden değilim" der. Sığındığı tek yer ise, kelimelerin bittiği "sessizlik" ve doğanın o özgür, dizginlenemez gücü olan "rüzgarlardır." Söz, insanın kendi içsel fırtınasını dindirmek için insanlardan kaçıp mutlak bir yalnızlığa sığınışının şiirsel bir itirafıdır.