Üçüncü dünya ülkelerindeki (veya yüksek enflasyonlu ekonomilerdeki) o derin çöküşü ve "emeğin değersizleşmesini" anlatan son derece trajik bir ekonomik itiraftır. Normal bir ekonomide, dürüstçe çalışan, mesai yapan bir insan ev alır, araba alır ve hayat standardını (bir yere) yükseltir. Ancak hiperenflasyonun olduğu bir ülkede, maaşlar her gün erir, fiyatlar her saat artar. İnsan ne kadar çok "çalışırsa çalışsın", ürettiği emek, paranın değer kaybına ("enflasyona") yenik düşer. Söz; emeğin, alın terinin ve dürüstlüğün enflasyon canavarı karşısında nasıl anlamsızlaştığını ve sistemin nasıl "köleliğe" dönüştüğünü yüzümüze vurur.