İnsanın çevreye uyum sağlama (konformizm) köleliğini reddeden, muazzam derecede iddialı, bireyci (belki Nietzsche'nin Üstinsan kavramına yakın veya narsistik) bir varoluş çığlığıdır. Çoğu insan içine doğduğu toplumun kurallarına, mahalle baskısına ve kalabalığa boyun eğer, o büyük çarkın sıradan bir dişlisi (yığını) olur. Ancak konuşan kişi, şartların kendisini şekillendirmesini reddeder; kendi iradesiyle, vizyonuyla ve gücüyle dış dünyayı, insanları ve "çevreyi" kendi etrafında şekillendirmeyi (kendi kurallarını dayatmayı) hedefler. Söz, liderliğin ve mutlak bağımsızlığın o agresif ve başkaldıran ruhunu anlatır.