(İletişimsizliğin ve kırgınlığın çok yüksek seviyede bir edebi/melankolik itirafıdır). Bazen insana asıl acı veren şey yapılan kavgalar veya söylenen kötü sözler değil; söylenmeyen, yutkunulan ve (sustuğum yerden) içe atılan o devasa sessizliktir. Yazar, karşısındaki kişiye olan kırgınlığını ona bağırarak değil, o kişiyi kendi (iç sesime sesini iliştirerek) kafasının içinde yaşatarak, onunla kendi zihninde sessizce savaşarak ve o sessizliğin ağırlığı altında her gün yeniden kırılarak yaşadığını anlatır. En büyük gürültü, insanın içindeki o suskunluktur.