(Buda'ya atfedilen veya Zen felsefesinin o meşhur) dinlerin, şekilciliğin ve insanoğlunun o sığ (bağnaz) anlayışına isyan eden efsanevi benzetmesidir. Bir bilge veya peygamber insanlara evrensel gerçeği, adaleti ve aydınlanmayı ("güneşi") göstermek ister. Ancak yazar; cahil kitlelerin o yüce amaca ("güneşe") bakmak yerine; o hedefi gösteren hocanın sakalına, giydiği cübbeye veya kılınan namazın şekline ("parmağa") takılıp kaldıklarını; asıl hedefi kaçırıp sadece o "aracı" kutsallaştıran ("parmağa tapan") o dar kafalılığa isyan ederek yüzümüze çarpar.